Volkskrant Boeken.

In de weekendbijlage van de Volkskrant, Sir Edmund, ga ik vandaag los op Het leven een gebruiksaanwijzing van Georges Perec, een van mijn all time favourites. Deze week verschijnt eindelijk een Nederlandstalige heruitgave van deze waanzinnige roman, bij de Arbeiderspers. Lees het artikel HIER (betalende link). 

Herinneringen aan een roman.

Die eerste dag voelde het alsof het boek het had uitgemaakt. Ik at en sliep niet en ik had de hele tijd pijn, als een verdriet. Mijn maag en darmen krompen in elkaar, mijn voorarmen en polsen gloeiden onafgebroken alsof ze mij verweten twee jaar lang voor niks te hebben gezwoegd. Het deed me denken aan de dagen en maanden nadat mijn eerste grote liefde het had uitgemaakt – een prachtig mooi meisje, een fijn gelaat dat zinderde van onschuld en goedheid, van wie ik het voorstel om vrienden te blijven enkel accepteerde in de hoop dat het ooit goed zou komen.
Maar aan het eind van de tweede dag had ik de zaken omgekeerd. ’s Ochtends had ik de computer naar Het Mannetje gebracht en die had bedenkelijk gekeken, en naarmate de uren voorbij waren gegleden, voelde ik hoe de pijn mijn lichaam verliet. In gedachten nam ik afscheid van het boek, en niet alleen van het boek maar van alles wat ik in de voorbije tien jaar had geschreven, en alle muziek die ik had geluisterd, en alle foto’s die ik had bewaard en films die ik nog niet gekeken had, facturen, btw-aangiftes, inlogcodes. Ik nam me voor gewoon naar Frankrijk af te reizen, zoals gepland, ter plaatse een nieuwe computer te kopen, maagdelijk leeg, en dat hele boek opnieuw te schrijven, maar dan anders. Ik ging met een biertje en een sigaret op ons balkon staan terwijl in de verte Koningsdag rommelde, en beeldde me grijnzend de opening in, en hoe ik van daaruit naadloos naar de eerste scene van de oorspronkelijke roman kon gaan maar dan niet zoals die was, maar wel als een herinnering aan die scene, ja, het werd geen roman meer, het werden Herinneringen aan een roman, goeie subtitel, en zo zou alles op wonderlijke wijze in elkaar vallen en opgelost raken inclusief een paar uitermate vervelende technische kwesties waar ik me al maanden de tanden op stuk beet. Ik zag de verbijsterde blik van mijn redacteur al voor me, nadat hij alles gelezen zou hebben, de stilte, het juichen, het wild op schouders slaan. Ja, dit zou mooi worden. IK maakte het uit. Ik nam nog een biertje.
Die nacht, rond half 5 ’s ochtends, een tiental uur voordat ik in het woeste Bretagne een aanvang zou gaan maken met dit fenomenale plan, sms’te Het Mannetje. Alles was gered. Alles werkte. Enkele uren later nam ik het vliegtuig. En nu zit ik hier. 

Nooit meer slapen.

Deze week draag ik elke nacht een verhaaltje voor op basis van de actualiteit bij VPRO's Nooit Meer Slapen op NPO Radio 1. Daags nadien publiceert het Lebowski Blog het verhaaltje online. Een mooie gelegenheid om daar eens te gaan kijken, beste lezer, ook andere Lebowski-auteurs publiceren er met regelmaat.