Dieven van vuur, the making of.

U ziet het. Deze website heeft een nieuwe behangetje gekregen, geheel in stijl met het artwork van Dieven van vuur, mijn nieuwe roman die 24 maart verschijnt. Ook krijg je een geheel andere homepage te zien wanneer je ivovictoria.com intikt. Tot het verschijnen van het boek post ik daar elke dag iets dat mede tot de roman heeft geleid. Verwacht audio, foto, video, tekst, fragmenten, deleted scenes, uitgetrokken haren en meer. Kortom: olé!

Opiniestuk De Standaard.

Vandaag schrijf ik op de opiniepagina's van de Standaard over de manier waarop de nieuwe roman van Kristien Hemmerechts, De vrouw die de honden eten gaf, ontvangen wordt in Nederland versus de wijze waarop er in Vlaanderen wordt gereageerd. Lees het stuk hier.

UPDATE: vandaag, 23 januari, staat ditzelfde stuk ook in NRC.next.

Iets lekker makkelijk.

Eerder die avond had ik de vermoedelijk voorlaatste versie van Dieven van vuur naar redacteur, P.R. dames en de laatste beëdigde meelezer gemaild. Ik verkeerde in een opperbeste stemming. Ik had een biertje verdiend. Of vijf.
Even later stond ik ietwat dronken op de boekpresentatie van Maartje Wortel. Daar heeft natuurlijk niemand iets van gemerkt, en wat ook niemand weet is dat ik in die half dronken toestand de neiging heb de waarheid te spreken, iets wat uiteraard zeer tegen mijn natuur en volksaard in gaat en aldus hield ik maar niet op tegen al wie het wilde horen te zeggen dat mijn nieuwe roman, Dieven van vuur, zo ongelofelijk SSSSSSAAAAAAIIII is. En veel te ingewikkeld. En veel te lang. Enorm veel semi-filosofisch geneuzel. En dan die Ik-verteller. Altijd maar ik ik ik ik ik. Kotsbeu ben ik die gast. En vooral: SSSSSAAAAAIIIII! Die fase dus.
En iedereen maar lachen en op mijn schouder slaan en zeggen dat het heel normaal was dat ik dat vond, zo in die laatste week. Weten zij veel.
Overigens is Maartje Wortels nieuwe roman, Ijstijd, volgens de eerste geruchten veel te goed. Dus die ga ik voorlopig maar even niet lezen.
Nu zit ik in mijn kantoor. Buiten schijnt de zon. Binnen is de verwarming stuk. Ik heb alle research en uitgeprinte versies van Dieven van vuur samen op de grond gelegd en een archiefdoos besteld. Mijn bureau is maagdelijk leeg. Tijd om te beginnen aan een lekker simpele, korte, eenvoudige novelle met wat romantiek, ontroering en humor en een slim plotje. Hondervijftig pagina’s. Maximaal. Als ik nu begin, kan het nog voor de zomer af zijn. Ja. Dat is een goed idee. Maar eerst moet ik nog een weekje van de eerste tot de allerlaatste zin door dat verschrikkelijke kutboek heen. En dáárna, daarna ga ik het doen. Iets lekker makkelijk.