Gelukkig.
De nieuwe PARK Magazine ligt in de winkel en er staat een lang verhaal in van uw dienaar over de route die mijn leven in de afgelopen tien jaar haast letterlijk heeft afgelegd: Antwerpen – Amsterdam.
In het blad wordt het verhaal 'een literaire roadmovie' genoemd. In werkelijkheid reed ik van tankstation naar tankstation en wachtte bij iedere stop een uur om te kijken wat daar gebeurde. Ondertussen dacht ik na over de voorbije tien jaar. Halverwege was ik depressief.
Ik had een nogal romantisch beeld van tankstations. Ik begrijp nu dat dit beeld is ontstaan omdat ik er zelden langer dan tien minuten vertoef.
Maar bovenal was het fijn om dit te maken omdat ik van PARK Magazine lekker de ruimte en de tijd kreeg en er door de eindredactie veel liefde en zorg aan het verhaal werd besteed totdat het helemaal op punt stond.
Ik publiceer niet zo vaak in bladen. Ik zou het wel vaker willen maar ik ben altijd bang dat mijn verhalen niet de benodigde ruimte, tijd, liefde en zorg gaan vinden. En schrijven is mij te dierbaar om het snel en slordig te doen. Schrijven moet mij gelukkig maken.
Maar goed. Er zijn wel meer dingen die mij gelukkig kunnen maken. Een goed, stevig, stabiel fietsstatief bijvoorbeeld. Om maar wat te noemen.
