Feest.
De school was afgeschermd met hekken waar wit zeil in hing en ik neem aan dat ze die niet ’s nachts, na afloop van het feest, nog snel hadden neergezet om de schijn op te houden maar daar leek het wel op.
Bij de deur stond het hoofd van de kinderopvang met een bezem in de hand. Het regende.
‘Zo,’ zei ik. ‘Moet je het nog zelf opruimen ook?’
‘Hou er maar over op,’ zei ze. Onze voeten knarsten door de oranje smurrie. Tot ver op de speelplaats zag ik groene scherven glinsteren.
Mijn oorspronkelijke beroep is het organiseren van evenementen. Les 1: je wil de buren niet tegen krijgen. Dat zouden ze bij SLAM!FM toch ook moeten weten. Netjes opruimen, zoals afgesproken, en daarna een attentie voor elk kind dat die ochtend door jouw productionele chaos naar de opvang moet. Kleinigheidje. Slim. Zo behoud je een vergunning. Ik probeer maar even een standpunt te verzinnen zonder dat ellendige woord fatsoen te moeten gebruiken.
Op het museumplein schenen mensen met kinderen relaxed op het gras te hebben gelegen, genietend van de zon. Iets wat in principe ook prima op het Java-eiland kan. Van der Laan woont er op een steenworp vandaan. Ik hoop dat hij is gaan kijken.
Toen we de school binnen gingen hoorden we een leidster aan een moeder uitleggen waarom ze vandaag niet buiten zouden spelen.
‘Wat is hier dan gebeurd, papa?’ vroeg Lola.
‘Niks, schat,’ zei ik. ‘Niks. Gisteren was toch feest?’