Shortlist Libris Literatuur Prijs.

Toen de deurbel ging dacht ik: als dit de loodgieter is, dan wring ik hem de nek om. Hetgeen ook behoorlijk wat publiciteit had opgeleverd, maar aanzienlijk minder literaire erkenning.

Het was dus Nieuwsuur.

Ik was verrast en blij dat ik het raam op eerste verdieping had opengedaan om te kijken wie er aan de deur stond in plaats van naar beneden te hollen. Want nu kon ik nog even buiten het zicht van de camera met gebalde vuisten een dansje maken in de woonkamer alvorens schijnbaar kalm de deur te openen.
Nou ja, schijnbaar kalm. Naar mijn idee versprak ik me een keer of zes. Ik wist me geen houding te geven en ik wilde eigenlijk ook veel liever meteen Liefje bellen, en mijn moeder, en mijn redactrice, en nog veel meer mensen aan wie ik moest denken terwijl ik een houterig grapje maakte over mijn enige paar echte schoenen die ik op 7 mei – beloofd – aan zal trekken.
Nadat ik de cameraploeg had uitgelaten, legde ik een fles Dom Perignon uit 2000 in de koelkast – die heb ik twee jaar geleden van Liefje gekregen voor het geval zich nog eens een bijzondere gelegenheid voor zou doen. Daarna trok ik een biertje open. Dat was om 11 uur 56.

Gelukkig zijn we machteloos staat op de shortlist van de Libris Literatuur Prijs. Hoppa.