Gedag.

Het was eigenlijk een fijne avond met fijne mensen maar ik was moe – er was veel gebeurd, ik was twee dagen voordien al op een goed feestje beland en ik was bang dat ook deze avond zou uitlopen op een goed feestje. Dus ik deed mijn jas aan en verliet de kroeg. Ik zei lang niet iedereen gedag, eigenlijk maar één persoon en als die niet toevallig naast mij had gestaan had ik hem wellicht ook niet gedag gezegd. Gedag zeggen: ik vind er niet veel aan.
Ik liep door de kou naar het Marnixplein en daar wachtte ik op tram tien. Zoals altijd wanneer ik in de buurt van het Marnixplein ben moest ik aan dat jongetje denken en ik keek naar het bewuste huis aan de overkant en daar lagen nog altijd bloemen, kapot gevroren, in het schijnsel van twee kaarsen. Hoeveel jaar is het nu al geleden? Terwijl het verdriet om wie ik wel echt heb gekend een plaats heeft gekregen, of is vervaagd, uitgewist door het voorbijgaan van de dagen, blijft dat jongetje in de achterkamers van mijn hersenen zweven samen met andere mensen die ik niet heb gekend, als geesten, of demonen die eens in de zoveel tijd verschijnen aan de binnenkant van mijn ogen, zoekend, alsof ze niet weten waarnaartoe. Ik zou willen dat ik ze kon vergeten terwijl ik best wel weet dat het goed is dat ik aan ze denk.

(optioneel veld)
(optioneel veld)

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

Alle teksten op deze site zijn auteursrechterlijk beschermd.
Geen reproductie op welke wijze dan ook zonder toestemming van de auteur.