Waumans & Victoria - 31 augustus 2012.

Na enkele weken vakantie in de Jura en de Cognac-streek zijn Rob en ik er op vrijdag 31 augustus weer klaar voor. Om 20.30 om precies te zijn, in het Torpedo Theater met de vierde editie van het Groot Internationaal Literair Variété Spektakel, incluis kakelverse gasten en splinternieuwe rubrieken. Zijn sowieso bij ons te gast: Nyk de Vries, Ellen Deckwitz (Winnares C.Buddingprijs 2012) en voor de huiveringwekkende rubriek De Kutrecensie is debutant Stephan ter Borg moedig genoeg bevonden. Muzikale gast is Marike Jager. Holadiee. Zoals jullie gewend zijn, is er ook ijskoud bier en straffe koffie. Reserveer je kaarten hier: reserveren[at]torpedotheater.nl

UPDATE 25/7: P.F. Thomése maakt het programma compleet met een avant-première van zijn nieuwe roman Het Bami Schandaal!

De Sint Willebrord Sessies op NL1

Ik had het op deze plek al eerder over de cd De Sint Willebrord Sessies Vol. 1 waarvoor ik een liedje schreef en opnam en waaraan ook Freek de Jonge, Alex Roeka, Guido Belcanto, Rick de Leeuw en vele vele anderen een bijdrage leverden. Tijdens de opnames in een fantastisch oud fietsatelier in Sint Willebrord werd ook een documentaire geschoten waarin alle liedjes en deelnemers aan bod komen. Ik heb hem al gezien, hij is heel mooi, en aanstaande zondag 15 juli wordt hij uitgezonden op Nederland 1 om 01.10h, na De Avondetappe. Dat vergt wat doorzettingsvermogen, ik geef het toe, al vermoed ik dat hij daarna nog een tijdje via Uitzending Gemist te bewonderen zal zijn.

De Sint Willebrord Sessies worden na de zomer ook drie keer live ten tonele gevoerd: de data vindt u hier.

Een geweldig toeval.

‘Maar wat doe je dan de hele tijd?’ vroeg iemand.
Ja, wat doe ik dan de hele tijd. Beetje lezen, beetje nadenken, beetje dingen in een groot schetsboek opschrijven. Het lijkt allemaal niet veel maar de tijd vliegt en elke avond ben ik heel erg moe, en in bed val ik vrijwel onmiddellijk in een diepe slaap gevuld met intense dromen.
Wat ik ook doe is: alles wat ik de afgelopen twee jaar heb verzameld sorteren in verschillende documenten die ik bewaar in het mapje Materiaal.
Het is vervelend doch dankbaar werk omdat het – in tegenstelling tot nadenken – onmiddellijk resultaat oplevert, namelijk zo’n vijftigduizend woorden aan losse zinnen, ideetjes, alinea’s, gedachten, en beelden die misschien wel of niet geschikt zullen blijken te zijn om in dat boek te gebruiken. Vijftigduizend woorden: dat is eigenlijk een boek. Dus je zou ook kunnen zeggen dat ik al dat materiaal enkel nog in de juiste volgorde dien te herschikken maar helaas werkt het zo niet.
Wel ben ik erg blij met een personage dat ik de voorbije dagen heb bedacht, echt een man naar mijn hart waar ik veel lol mee ga hebben, zoveel is duidelijk. Nu moet die man enkel nog wat meemaken. Ergens tussen al dat materiaal dat ik de voorbije tijd heb verzameld vond ik een quote van een of andere schrijver die zei: ‘Een onwaarschijnlijk toeval waardoor je personage vreselijk in de knoei raakt, is altijd goed. Een onwaarschijnlijk toeval waardoor je personage uit de problemen raakt, dat is gemakzucht.’
En daar ben ik het wel mee eens en daar ga ik de komende tijd naar op zoek; een geweldig toeval. Want ik mag dan wel denken te weten dat ik met dit personage enorm veel lol ga beleven, het is natuurlijk niet de bedoeling dat dit genoegen straks wederzijds zal blijken te zijn.

Bayat.

De vierde plaat die ik uit het vak jazz haalde was van Thad Jones en Mel Lewis. Het is een live-plaat, opgenomen in Munchen. Meestal zie je op hoezen van live albums de band in actie, in de club, met het publiek erbij. Maar op deze plaat is geen applaus te horen en de hoes toont een abstracte tekening van ene Uli Boerge – een naam die zo goed als geen google hits oplevert. Ook dat kom je niet vaak tegen: mensen die onvindbaar zijn op het internet. Maar dat niet wil zeggen dat ze je geen narigheid kunnen bezorgen.
Door die naam, Uli Boerge, moest ik denken aan Susesch Bayat – een Oost-Duitse fotograaf die ik ergens eind 1999 één keer telefonisch sprak. We hadden een foto van hem gevonden in een oud fototijdschrift en die wilden we gebruiken voor de cover van het debuutalbum van Kamino, het bandje waarin ik indertijd speelde. Bayat bleek een gerenommeerd fotograaf van (licht-)klassieke muzikanten te zijn. Zoek een LP op van Herbert von Karajan of Leonard Bernstein en de kans is groot dat er een foto van Susesch Bayat op staat.
Hij wilde die foto graag aan ons verkopen. En we moesten ook een keer bij hem komen logeren, in Berlijn, hij had plaats genoeg en hij wilde ons voorstellen aan Herbert von Karajan want dat was een goede vriend. Ik was te jong om het potentieel van deze uitnodiging op volle waarde te schatten. De foto hangt nu in de woonkamer van ons huis in Amsterdam.
Prima naam ook, Susesch Bayat. Veel beter dan Uli Boerge. Susesch Bayat zou ik goed kunnen gebruiken als naam voor een personage in een roman. Dat ga ik, evenwel, niet doen.