Mijn beroep.
Bij het begin van de Meir was een klein plantsoen aangelegd, vol met verdorde zonnebloemen. Alsof ze mij stonden op te wachten.
Onder het afdak van de Innovasion zong een jonge kerel liedjes. Hij had een redelijk mooie stem en speelde er slordig gitaar bij. Twintig jaar geleden stond ik ook regelmatig onder dat afdak te zingen. Uitstekende akoestiek. Ik werd er ooit onderbroken door een oud maar sjiek vrouwtje die naar me toe schuifelde en gebaarde dat ik moest stoppen waarop ze me een opgevouwen briefje van 5000 frank in de hand drukte. Ik ben gestopt. Nu heeft de Innovasion een nieuwe naam: Galeria Inno.
Even verderop liep ik een jongen en meisje voorbij met clipboards in de hand en op het moment dat ik dat deed, begonnen ze te overleggen in nerveus Frans. Ik hoorde een stem achter me, die mij riep. Het meisje haalde me in en legde uit dat ze Nederlands studeerde in Antwerpen. Of ze me enkele vragen mocht stellen.
‘Waarover?’ vroeg ik.
‘Over uw beroep,’ zei het meisje.
Ik dacht even na en zei: 'Nee.' Daarna keerde ik om en wandelde via de Jezusstraat naar brasserie Gustav op de Rooseveltplaats. Ik ging zitten en de rest van de dag liepen de gesprekpartners af en aan en ik sprak uitsluitend over mijn beroep.
Na afloop kreeg ik een doosje Antwerpse Handjes kado van de promotiemedewerkster van de uitgeverij. Dat was lief, en ook nogal bizar, want Antwerpse Handjes, die geef ik ook altijd kado aan buitenlanders.