Hummel.
Gisteren was ik op een tuinfeest in de buurt van Leuven. Het was prachtig weer, met een fris windje dat ervoor zorgde dat ik pas vanochtend zag dat ik verbrand was. Mijn nieuwe roman speelt zich deels af op een tuinfeest. Sinds ik dat weet, is elk tuinfeest waar ik kom een beetje werken. Plezierig werk, dat wel.
In boek 2 komen twee families bij elkaar die zijn verbonden door een huwelijk. Dat was gisteren ook het geval: het feest werd gegeven door mijn zus en haar man, ter ere van de plechtige communie van hun jongste zoon, die mijn petekind is. Verder gebeurde er niets wat ook in boek 2 gebeurt. In die roman worden er bijvoorbeeld frietjes gebakken voor de kinderen op het feest. Maar gisteren waren het hamburgers. Ook werden er gisteren geen liedjes aan de piano gezongen. Wel deden we een quizz. De doe-opdracht was het schrijven van een lofzang ter ere van de plechtige communicant. Dat moest ik natuurlijk doen. Mijn team won en ik hoorde iemand zeggen: ‘Ha ja, maar ja zeg, dat is Ivo Victoria.’
De familie van mijn schoonbroer bestaat deels uit jonge, vrij hippe mensen uit het Gentse. Eén van de jongens had Hummel sneakers aan. Mooie sneakers. Onlangs had ik ze bijna zelf gekocht. Dus zonet ging ik even online kijken of ik ze niet alsnog zou bestellen. Sindsdien krijg ik op elke website die ik bezoek, een banner advertentie van Hummel sneakers te zien. Er zijn geen betere manieren te verzinnen om mij geen Hummel sneakers te laten kopen.