Geen paniek. Er is bier.

Het was een mooie avond, gisteren in een volgelopen Melkweg Theater. Nederland is er een stuk rustiger van geworden.

Ondertussen in de media (6) / Tot straks?

De voorbije twee weken werd er nog één ander over Gelukkig zijn we machteloos en haar auteur gemeld dus laat ons dat nog even op een rij zetten in deze naar ik vermoed laatste editie van Ondertussen in de media. Zo was er een matige recensie in NRC Handelsblad, een prima vergelijkend warenonderzoek van mijn en Sidney Vollmers iPad app op de CPJ pagina in de Volkskrant, een fijne recensie op Goddeau.com ('...geen foutloze roman, wel één die nazindert...') en nog zo eentje op het blog van literair journalist (voor o.m. Knack) Maarten Dessing.
En hoe vaak gebeurt het dat je als schrijver een live-recensie krijgt? Niet zo heel vaak, kan ik u melden. Dus deze van VPRO Boeken ism 3voor12 over mijn optreden op Crossing Border wil ik u niet onthouden.

Rest mij u nog één keer  te wijzen op de wonderlijke avond waaraan Rob Waumans en ik ons privé-leven hebben opgeofferd in de voorbije weken, en dat is vanavond, donderdag 24 november, 20.30h in de Melkweg. We hebben er heel veel zin in en wij hopen van u hetzelfde. Tot straks?

(PS: en morgen ben ik op het Wintertuin Festival alwaar ik zal speechen tijdens de presentatie van het magazine van Eva Mouton - kicken.)

Lijstje.

Omdat het muziekliefhebbersclubje waar ik lid van ben het contractueel verplicht heeft gemaakt elk jaar een top tien van beste albums van het jaar in te dienen, dacht ik: ik gooi hem hier ook even in de groep. Al moge het duidelijk zijn wat u Sinterklaas of de Kerstman dit jaar moet vragen.

Van de Belgen moet je het hebben, hoppa geen gezeik: een Nederlandse band op 1. Ook nummer 2 staat waar hij moet staan, de rest is vrij willekeurig.

Alamo en Wilco zijn met respectievelijk The Moon Rides High en One Sunday Morning ook leveranciers van de songs van het jaar wat mij betreft. Een goed jaar, trouwens.

1.    Alamo Race Track, Unicorn Loves Deer
2.    Wilco, The Whole Love
3.    Lucinda Williams, Blessed
4.    PJ Harvey, Let England Shake
5.    Radiohead, King of Limbs
6.    Spinvis, Tot ziens, Justine Keller
7.    Ryan Adams, Ashes & Fire
8.    Jonathan Wilson, Gentle Spirit
9.    Raphael Saadiq, Stone Rollin’
10.  Danger Mouse & Danielle Luppi, Rome

Doe er uw voordeel mee!

Op de film.

Lou en ik zaten samen voor het eerst voetbal te kijken. De Graafschap – PSV. Lola kwam erbij staan.
‘Hé die meneer zei PSV!’
‘Ja schat, dat is PSV, dat is de favoriete ploeg van papa en nonkel Léon. Daar gaan wij om de twee weken naar kijken.’
‘Weet je,’ zei Lola. ‘Ik vind voetbal heel leuk.’
‘Ja,’ zei ik. ‘Ik ook. Vroeger speelde papa ook voetbal.’
‘O,’ zei Lola. ‘Maar waar is dat dan op de film?’
‘Nou, dat werd niet gefilmd.’
‘Maar waar is dat dan? Ik wil papa en Nonkel Léon ook een keertje zien voetballen op de film.’
‘Nou, wij worden niet gefilmd. Wij kijken alleen maar.’
‘Maar waar dan? Ik zie je niet.’
‘Nee, lang geleden, toen papa nog klein was, toen voetbalde papa zelf ook.’
‘Maar deze meneren zijn niet klein, die zijn al groot.’
‘Ja, maar papa is toch een pak ouder dan die meneren. Dus nu voetbalt papa niet meer.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat ik niet meer zo hard kan rennen.’
‘Maar waar is dat dan op de film dat jij niet zo hard rent?’

Nadat de conversatie naar voldoening was doodgebloed, keken we verder. Iedereen was tevreden met het scoreverloop. Lou uitte wat kritische geluiden over het spelpeil die ik enkel kon beamen. Lola danste toen Wijnaldum scoorde.
Dat is het mooie van mijn dochters: ze lijken op mij. Behalve wanneer het om dingen van wezenlijk belang gaat uiteraard – dan zijn ze honderd procent hun moeder. Een win-win situatie, if there ever was one.

Steenkoolmijn.

’s Ochtends, wanneer ik van de school terug naar huis fiets; dat is het moment waarop ik bedenk wat ik op dit blog ga posten. Als ik niets kan verzinnen, zeg ik tegen mezelf: een herinnering. We doen gewoon een herinnering, iets van lang geleden, dat werkt altijd. Moet ik alleen nog bedenken wat die herinnering teweeg zou kunnen hebben gebracht.
Vanochtend dacht ik: volgens mij zijn mijn herinneringen op. Ik heb vroeger volledig uitgeput, het is tijd het verleden achter te laten als een steenkoolmijn: weemoedig en technisch werkloos op weg naar een onzekere toekomst.
Daarna dacht ik terug aan gisterochtend. Ik stond een sigaret te roken bij de entree van het Lloyd Hotel en iemand stelde mij een vraag die mij niet alleen aan tal van ongebruikte herinneringen deed denken, maar ook de mogelijkheid in zich droeg daadwerkelijk naar dat onontgonnen stuk van mijn verleden terug te keren – en er een nieuwe toekomst op te bouwen. (Wanneer de dag komt dat ik erin slaag een cryptischer alinea dan deze te typen, zal ik het u zeker laten weten).
Thuisgekomen vertelde ik Liefje wat mij gevraagd was.
‘En,’ zei ze. ‘Wat ga je antwoorden?’
‘Lieveling,’ zei ik. ‘Hoeveel tijd kost het mij om op dit soort vragen te antwoorden?’
Liefje glimlachte en voedde onze baby terwijl ik in stilte mijn bord leeg at en mij een zin probeerde te herinneren waarvan ik niet zeker ben of hij nu wel of niet de uiteindelijke versie van Hoe ik nimmer… heeft gehaald: ik herinner mij niets van de beslissende momenten in mijn leven, wat ik toen dacht of deed of zei en hoe de beslissing tot stand kwam. Ik herinner mij vooral de momenten die beslissend hadden kúnnen zijn. Of zoiets.

Anderlecht.

Tien jaar is een lange tijd maar niet in Anderlecht. De winkels en café’s waren nog steeds versleten en grijs, opgebruikt als de gezichten van de mensen die er langs liepen.
We gingen lunchen in Le Chapeau Blanc, omdat Nerone – de Italiaan op het plein – gesloten is op maandag. Dat vond ik niet erg want ik had mij laten vertellen dat Nerone niet langer de Scampi Diablo op het menu had staan. Tien jaar geleden at ik elke vrijdagmiddag Scampi Diablo. Met veel bier of wijn. Daarna beschonken de laatste vergadering van de week in met een sixpack Jupiler. België, mijn land.
In Le Chapeau Blanc serveerden ze gelukkig nog wel stoemp met worst en dus at ik stoemp met worst. Daarna liepen we langs de beenhouwer waar ik ’s middags met regelmaat pistolets ging halen, naar de Rue De Veeweyde, waar de kantoren gevestigd zijn in de schaduw van het Constant Vanden Stockstadion.
Als je de Rue De Veeweyde helemaal uit loopt, kom je op een drukke steenweg en aan de overkant daarvan is een supermarkt, een Delhaize geloof ik, waar ik in de winter ook wel eens een microwave maaltijd ging halen: een soort van dikke gehaktstaaf met tagliatelle en peperroomsaus. Op andere dagen namen we de auto, dan reden we achter die supermarkt langs een eindje door, tot aan de Quick.
Maar zover gingen we vandaag niet. We liepen de parkeerplaats op en het gebouw in waar de vergadering plaats zou vinden. Ik herkende onmiddellijk de geur die er hing. Ik kan die geur met niets vergelijken, het is simpelweg de geur van een gebouw waar je veel tijd hebt doorgebracht.
De inrichting op het gelijkvloers was nog steeds dezelfde. Mijn bureau stond nog in dezelfde hoek, bij de deur. Ik probeerde te zien of er nog stickers op zaten die ik had gekleefd, of andere sporen die de tijd niet had uitgewist maar ik kon niets vinden. Dat bureau stond daar gewoon. Er zat niemand aan te werken.

Ondertussen in de media (5).

Afgelopen zaterdag verscheen een recensie in de Volkskrant boekenbijlage: '...fraai proza' met een paar kritische kanttekeningen (3/5*). Nog een recensie op CultuurBewust.nl: '..een voortreffelijke roman...' met een paar kritische kanttekeningen.

Afgelopen dinsdag kwam in het boek in Vlaanderen binnen op nr. 7 in de HUMO boekenverkoop top 10. Nice.

Gisteren dan kondigden de SLAA, Rob Waumans en ik aan wat wij op 24 november in de Melkweg gaan doen met de hulp van een fijn rijtje gasten waar we heel blij mee zijn. Kijk hier voor meer info en hopelijk tot dan, het wordt mooi!    

Tot slot: vandaag ben ik op de slotdag van de Boekenbeurs. Om 14h word ik in de Oranjezaal geïnterviewd door HUMO-journalist Kristoff Tilkin. Als de techniek meezit, projecteren we ook het videodagboek dat bij de iPad-versie van de roman zit, op groot scherm. Van 15h tot 16h signeer ik in Hal 3 bij de stand van VBK. En daarna breng ik een bezoekje aan de leesstoel van de CJP. Misschien tot dan!

5Kwarts: Geen Paniek. Er is bier.

Op donderdag 24 november, 20.30h presenteren mijn gewaardeerde collega Rob Waumans en ik in opdracht van de SLAA een 5 kwartier durende voorstelling in het Melkweg Theater in Amsterdam in de serie 5Kwarts, onder de titel 'Geen paniek. Er is bier'.

Zie de zwaar ondergewaardeerde viral video HIER.

Dus.

We hebben, in alle onbescheidenheid, een killer line-up: onze favo schrijfsters Maartje Wortel en Elke Geurts, Tjeerd Bomhof (Dazzled Kid / Voicst), Volkskrantcolumnist Peter Middendorp, literair held P.F. Thomèse, icoon en debuterend romancier Arie Boomsma, slide gitarist Bertram Mourits, tekeningen van Eva Mouton, wetenschapper Reinoud De Jongh, schrijfster en NRC.next columniste Renske De Greef. En Rob en ik.

Wat is de bedoeling? Met onheilsjaar 2012 in zicht, willen wij samen met onze gasten, met behulp van voordracht, muziek, film, wetenschap en wat al niet meer, een dappere poging wagen het Nederlandse volk tot kalmte te manen, en ons af te vragen wat dat nu eigenlijk is: angst. En waarom lijkt zij ons tegenwoordig zo in haar greep te hebben (ja, geef het maar toe)?

Wat is de bedoeling, bis? Dat u een kaartje koopt (10 euro! Inclusief Halbe's 19%! You must be joking!) en komt kijken. Er is bier, dus. Tot dan?

Zaterdag 29 oktober.

Toen Liefje belde, om vier uur ’s middags, stond ik bij mijn fiets op de Oudezijdse Achterburgwal, schuin tegenover het huis waar wij enkele maanden hebben gewoond. Zij woonde er al langer, samen met haar beste vriendin; ieder een kamer van dertig vierkante meter inclusief eigen keuken. Eind mei 2002 verhuisde ik naar Amsterdam en liet het merendeel van mijn spullen achter in mijn flat in Antwerpen totdat we iets groters zouden gevonden hebben. Het was de eerste keer dat ik mensen een huurappartement ‘huis’ hoorde noemen en  iedereen die je leerde kennen vroeg: hoeveel vierkante meter heb je?
In die kamer op de Oudezijdse keek ik naar het laatste WK voetbal waar de Rode Duivels aan deelnamen. Om de hoek zat een prima coffeeshop, Rusland, die zit er volgens mij nog altijd. Ik ben regelmatig in die buurt want mijn favoriete kledingzaak is in de Oude Hoogstraat die het ‘nette’ gedeelte van de Oudezijdse scheidt van de Wallen.
Ik was net in die kledingzaak geweest en ik had er onder meer een jeans gekocht die ik moest laten inkorten. ‘Die kan je woensdag komen halen,’ zei de verkoper.
Toen belde Liefje. Ik fietste redelijk rustig naar huis. Ik herinner me een jongen bij de gracht tegenover Artis, die zich door zijn hond liet voorttrekken op een skateboard. Doe dat nou niet, dacht ik nog.
Thuisgekomen liep Liefje rondjes door de woonkamer. Ze vroeg of ik mijn nieuwe kleren wilde laten zien, bij wijze van afleiding. Dat heb ik gedaan. Twee t-shirts, een broek en een warme trui. Die jeans ga ik vandaag ophalen.

Ondertussen in de media (4)

Deze week in de Crossing Border Special van de VPRO Gids: een interview met uw dienaar + mijn recensie van de nieuwe Gavin Friday-cd. Gelukkig zijn we machteloos krijgt 8 op 10 van Libelle en is boek van de week in dat sympathieke blad: 'De Vlaming Ivo Victoria schrijft prachtig. Wat een mooie beeldspraak en wat een grappige, gekke sprongetjes maakt hij in de tijd en in zijn hoofd.' Benieuwd wat dat gaat doen voor mijn street cred aan de schoolpoort.
Afgelopen donderdagavond mocht ik in Een Vandaag reageren op de nakende verdwijnen van de lidwoord 'het' uit de Nederlandse taal. U kan de item hier bekijken.
Vandaag dan sta ik met mijn hoofd én een interview in Het Parool.
Tot slot nog een recensie voor de liefhebbers: in Passionate staat Vivian de Gier 'met haar mond vol tanden'.

(O ja en morgen, zaterdag 5 november, ben ik op de Boekenbeurs in Antwerpen. Van 14h tot 15h signeer ik bij de VBK-stand.)

Wij zijn even druk met wat anders.

 

Lou Victoria, 29-10-2011.