Wit.
Ik ging naar het toilet want het liep niet lekker tussen de fotograaf en mij en ik schatte in dat een mental break goed zou zijn voor ons beiden.
‘De fotograaf gaat witte kleren voor me kopen,' had ik Liefje verteld.
‘HAHAHA,' had Liefje gezegd. Niet omdat zij weet dat ik niet van witte kleren hou. Maar ook omdat wij een substantieel deel van onze hypotheek hadden kunnen afbetalen met het geld dat zij door de jaren heen heeft uitgegeven aan kleding die ik nooit gedragen heb. Ondertussen heeft ze er vrede mee.
In het toilet keek ik in de spiegel. Ik had tegengestribbeld, ik had het uitgelegd, ik had met expressieve mimiek uitgebeeld hoe diep ongelukkig ik was - en nu zag ik eruit alsof ik vrijkaartjes voor Sensation White had gewonnen. Dat kon geen goed teken zijn. De fotograaf had geklaagd over het verloop van de vorige sessie omdat de dame in kwestie - die ik toevallig ken - anderhalf uur in de visagie had gezeten. Daarmee ga ik ze de volgende keer dat ik haar zie flink pesten. Maar nu ik eraan terug dacht, verloste zij mij van de gewetensbezwarende gedachte een spelbreker te zijn. Ik liep terug naar de studio en trok mijn eigen kleren weer aan. De fotograaf capituleerde. De sessie ging goed. De fotograaf vertelde een mooi verhaal over kluizenaarshuizen dat ik ga pikken. We bleken een gemeenschappelijke vriend te hebben. Iedereen blij.
‘Sorry dat ik je plannetje dwarsboomde,' zei ik ten afscheid.
‘Geeft niks joh. Ik breng ze wel terug. Je hebt de labels er toch niet afgehaald hé?'
‘Ehm,' zei ik.