Nog een keer knallen.

Vanavond doe ik in Den Bosch mijn laatste literaire optreden van een lange en fijne reeks die in september vorig jaar begon, alvorens een zomerstop in acht te nemen waarbij ik vermoed dat ook de frequentie van blogjes en tweets enigszins zal afnemen.

Gisteren nog had ik een interview met Menno voor about(:)blank via Skype en plots betrapte ik mezelf erop dat ik spontaanweg aan een haast emotionele lofzang begon over social media en alle fijne dingen ze mij gebracht hebben sinds ik vijf jaar geleden met bloggen begon. Maar het is waar. Dat ik nu alweer een hele week elke ochtend met frisse moed voor de computer mag gaan zitten om te schrijven en dat ik dat de komende maanden zo dagelijks mag blijven doen, is eigenlijk te danken aan dit blog en alles wat eruit voortvloeide, en dus ook dankzij u. Merci.

Ga ik nu even duizend woorden tikken, voorleesfragmenten kiezen, bolletjestrui inpakken, gitaar in de koffer gooien, en dan richting Den Bosch om nog één keer te knallen, op alle vlakken. Lees: ik heb hotel genomen.

De Europacupoverwinning-modus.

'Pa-paaaaa, ik heb pí-pí gé-dáán!!!'

Vooralsnog sluipt er weinig routine in de sanitaire vaardigheden van Lola Victoria. Ieder plasje is een Europacupoverwinning en Liefje en ik doen niets, maar dan ook helemaal niets, om deze vreugdevolle sensatie te relativeren.

Trots stond Lola op toen ze mij zag.
‘Ik heb pipi gedaan.' Ze zei het nu stilletjes, maar niet minder opgetogen.

We keken samen in de pot om de geproduceerde waar met de nodige oeh's en ah's te becommentariëren zoals dat gebruikelijk is ten huize Victoria. De ene keer is het heel veel, de andere keer een beetje weinig en ook de kleur wil nog wel eens verschillen - nee, daar zijn Lola Victoria en ik voorlopig nog niet mee klaar.

‘Je hebt helemaal niet pipi gedaan,' zei ik.
‘Nee,' zei Lola.
Liefje kwam erbij staan.
‘Kijk ‘ns, mama, wat Lola heeft gedaan.'
‘O,' zei mama.
‘Ja,' zei Lola. Teleurgesteld.
‘Dus wat heeft Lola nu verdiend?'
'Ja,' zei Lola. Dat zegt ze altijd wanneer ze iets niet begrijpt. Ze keek ons aan en legde haar gezicht in een plooi waarmee ze zo dadelijk alle kanten op zou kunnen.
‘Een ka-doooooootje!' riepen Liefje en ik, gezwind overschakelend naar Europacupoverwinning-modus.
‘Jaaaa!' riep Lola opgelucht. Kadootjes, die heeft ze over het algemeen wel verdiend.

The eyes of fear want you to put bigger locks on your door.

Vanochtend ontving ik een brief van Welman Facility Management, een bedrijf gehuisvest op enkele straten afstand van waar wij wonen.

De eerste zin: ‘Geachte bewoner, er wordt de laatste tijd steeds meer ingebroken in het havengebied.'

Daar had ik nog niks van gemerkt. Maar ik verkoop dan ook geen anti-inbraakstippen of draaiknopsluitingen. Bill Hicks zei: ‘The eyes of fear want you to put bigger locks on your door.'  Maar ik betwijfel of Frank Welman daar zijn inspiratie vandaan haalde.
Ik vond het niet heel netjes van Frank om zijn draaiknoppen te promoten met angst. Maar het is natuurlijk vooral overbodig. Angst vindt zijn eigen weg wel. Angst is een zucht die geluidloos door huizen en straten zwerft, gezichten streelt, handen bestuurt, stemmen doet trillen. Zij drijft op de klanken die onze oorschelpen vangen, op de lucht die we uitademen, de kamer in. Ze kruipt in de voorwerpen die ons omringen. Ik vraag mij altijd af: wie ziet die voorwerpen wanneer wij er niet zijn?

Liefje daarentegen zei: ‘Ik vraag me af of dit soort brieven een hogere conversie realiseren.' Liefje is voor niks of niemand bang, behalve dan voor conversieprognoses die niet mathematisch te onderbouwen zijn.

Het lachje.

Naarmate de verkiezingscampagne in Nederland vordert, vallen twee zaken mij steeds meer op.

Geert Wilders wordt alsmaar sympathieker. Wordt nu niet boos, maar let u goed op. Bij elke verschijning op televisie zit hij relaxed achteruit, beantwoordt rustig en zonder aarzeling alle vragen en iedere keer wanneer hij zegt dat de PVV de beste partij van Nederland is, barst de studio in lachen uit - inclusief de presentatoren - en geeft hem een open doekje.
‘Dat is een ironisch open doekje,' zal u zeggen. Maar televisie draait enkel om beeld, niet om geluid. Een tijdje geleden was Wilders nog de nieuwe Hitler, remember?

Marc Rutte wordt steeds arroganter. Dat komt door dat lachje. Alle VVD-ers hebben het nu, ook die blonde dame gisteren bij DWDD. Het lachje van de zegezekere. Het lachje zegt: ik weet al wat u gaat vragen en ik heb een geweldig antwoord klaar. Het lachje zegt: u denkt dat u mij met deze stelling in moeilijkheden brengt maar let op hoe ik dit dadelijk met groots gemak ga pareren. Het lachje zegt: u probeert mij tot samenwerking te verleiden omdat u weet dat ik de winnaar ben. Het lachje zegt: ik zou u nu volledig kunnen afmaken maar ik ben in een goede bui. Het lachje zegt: ik hoef helemaal niet op deze vraag te antwoorden, leuk geprobeerd, maar ik ben de winnaar, ik bepaal, ik leid de dans en de rest hobbelt achter ons aan. Als ik Halsema of Cohen was, ik zou proberen om de VVD zo vaak mogelijk dat lachje te ontlokken.