Ondertussen in de Nederlandse pers.

Vandaag staat er een recensie van het boek in de Telegraaf. Wie hem online gaat zoeken, wacht talloze hits met artikelen over Victoria Beckham (en ik moet zelf toegeven dat ik ook even bleef hangen bij het verhaal over Hind's nipplegate) maar u kan natuurlijk ook gewoon hier klikken.

Het Andere Boek en Kunststof.

Ik heb de rubriek Ivo Victoria In Het Echt bijgewerkt en zo komt het dat u nu kan weten dat ik op zaterdag 3 oktober geprogrammeerd sta op Het Andere Boek, een fijn literatuurfestival op een steenworp van waar ik vroeger, lang geleden, toen alles nog kon, woonde op Antwerpen-Zuid.
Ook leuk: aanstaande vrijdag zit ik bij het programma Kunststof op de Nederlandse Radio 1. Dat is het programma waar ik vroeger, lang geleden, toen ik nog een loonslaaf was, elke file-avond naar luisterde in de auto. Als u nog een goeie weet voor op de tegel, roept u maar.

Che.

Ik was het bijna zelf vergeten tot ik gistermiddag een Vlaamse Delhaize binnenliep en zoals altijd wanneer ik Vlaamse Delhaizes binnenloop, postvatte voor het kranten- en tijdschriftenrek terwijl Liefje onverantwoorde hoeveelheden enkel in Vlaanderen verkrijgbare voedingswaren insloeg: het Vlaamse maandblad Ché bevat deze maand een voorpublicatie van hoofdstuk 13 uit het boek.

Verder staat er een naakte vrouw op de cover. Ik geloof in een doelgroep die dit als een win-win-situatie ervaart.

De charme van onzekere leveringstijden.

Nieuwsbriefleden en ijverige doorklikkers wisten het al langer, maar ik was nog vergeten het hier officieel te vermelden: u kan per heden het boek bestellen via deze website.

Daarvoor heb ik een omslachtige procedure in werking gesteld zonder ook maar enige garantie met betrekking tot de kwaliteit van de geleverde service maar die tegelijk wel een niet te missen kans op meerwaarde biedt in de vorm van een handtekening + opdracht naar uw keuze van de auteur zelve.

Alles wat u hiervoor hoeft te doen is HIEEEEERRRRR klikken en de instructies volgen. Alle betaalde bestellingen voor 4 september worden ten laatste op 4 september op de post gedaan.

Begin ik nu met het losgooien der polsspieren.

Een mens zou nog vergeten dat hij afgelopen weekend op Lowlands stond.

En dat ging zo. Een uurtje voor ik op moest, ging ik backstage met twee biertjes. Om even tot rust te komen. Ik ging zitten op een stoel en dronk de biertjes. Daarna realiseerde ik me plots in alle hevigheid dat ik zo op Lowlands moest optreden. In geen tijd was ik bloednerveus. Daar zat ik, alleen, op een stoel, met nog een zenuwslopend uur te gaan. Het bier was op.

Een kwartiertje voor showtime – Robert Vuijsje was al bezig – dacht ik: ‘Hey weet je wat? Ik gooi snel mijn tasje in een kluisje want anders moet ik het bij me houden en dan zal je altijd zien dat de telefoon gaat terwijl je staat op te treden en dat is zo genant.’ Dus ik stak mijn tasje in een kluisje en stelde de code in waarmee ik het later weer zou kunnen openen.

Toen dacht ik: ‘Hey wacht effe. Mijn boek zit in mijn tasje.’ Ik liep terug naar het kluisje en draaide de knoppen in de juiste stand om het te kunnen openen. Toen bleef het kluisje dicht. Ik had een hele makkelijke code gekozen (A321 als u het wil weten want die kies ik nooit meer) dus die was goed. Alleen het kluisje niet. Het kluisje was niet goed. Het kluisje was stuk. Goed. Dat was dus 15 minuten voor ik op moest. Ik werd er vreemd genoeg niet rustiger van. Dat had vast wat te maken met het feit dat het boek in mijn tasje het enige boek was dat zich in Biddinghuizen bevond.

Vijf minuten voor ik op moest, kwam een productiejongen van Mojo met een loper voor het kluisje. ‘Ja,’ zuchtte hij. ‘Dat is de enige loper voor alle kluisjes op Lowlands’. Dus wat dat betreft verkeerde mijn boek in goed gezelschap.

Daarna stond ik zo stijf van de adrenaline dat ik als een gek het podium opstormde en headbangend uit het boek voorlas totdat de menigte gek werd. Jaha, mensen. Solo Loe ging pogoën, Charis gooide haar slipje op het podium, Het Meisje was zo opgewonden dat ze vergat te zwaaien en Lowlandsdirecteur Eric van Eerdenburg had de tranen in zijn ogen toen hij het -1 exemplaar van het boek in ontvangst mocht nemen. Kortom, na afloop moest ik door de beveiliging ontzet worden. Toen ik uiteindelijk weer backstage was geraakt, stonden daar allemaal bloedmooie vrouwen op mij te wachten en ze vroegen of ik champagne met hen wilde drinken. Dat moet niet goedkoop geweest zijn voor de Lowlands organisatie maar het was wel goed geregeld.

De morgenstond.

Gisteravond belde mijn moeder. Ze had het boek uit. Dus ik wist meteen hoe laat het was: hier kwam de eerste recensie die er echt toe deed. Na een kwartiertje kon ik opgelucht ademhalen. Quote: 'Jongen, het is goedgekeurd.' Meer hoefde ik niet te weten.

Vanochtend werd ik evenwel wakker getwitterd en gemaild door Belgen en in Belgenland vertoevende Nederlanders. De eerste recensie van het boek die er ook voor de buitenwereld toe doet staat vandaag in de Vlaamse krant De Morgen. En, laat mij vooral niet lullig doen, mijn ochtendhumeur heeft er niet onder geleden.

2009-08/ivo_victoria_de_morgen_26-08-09_1500pix.jpg

Het bleek erg moeilijk dit op deze plek te posten zonder dat het patserig overkwam. Maar ik beloof bij deze: met de slechte recensies zal ik precies hetzelfde doen. Zo zal er uiteindelijk vast een soort van evenwicht ontstaan en per slot van rekening bent u prima in staat om zelf een mening te vormen, toch?