Vanavond, met het oog op morgen.
As we speak, lieve mensen, zit Liefje bij de make-up annex kapster en er is mij verzekerd dat deze operatie tot minimaal 16.00h CET zal duren. Daarna wacht ons nog een lange en naar verwachting slopende discussie over de kleur panties die Liefje gaat dragen – we kwamen er vanochtend niet uit.
Alleszins, de kans is groot dat zij er vanavond zo waanzinnig goed uit ziet dat ik haar niet kan krijgen. Het wordt zaak Tommy Wieringa uit de buurt te houden.
Zelf ga ik zo mijn nieuwe schoenen inlopen. Schoenen, het is van 1993 geleden dat ik ze nog gedragen heb. Ik weet niet waar mijn plotse bereidheid om te lijden vandaan komt, ik heb lijden nooit hoog in het vaandel gedragen; ik vond het altijd meer iets voor soldaten en moeders. Vanavond vertrouw ik evenwel op mijn oude vriend, alcohol genaamd, om dit lijden te verzachten en nog meer om mijn interim-job als verslaggever-ter-plaatse van het nodige je ne sais quoi te voorzien. Tussen elf en twaalf moet ik immers zo ongepast mogelijk interveniëren in het Nederlandse Radio 1-programma Met het oog op morgen; ze weten daar maar al te goed wie ze voor dat soort klusjes moeten vragen en ik heb teveel zelfkennis om nee te durven zeggen.
Ja, het leven van een beginnend schrijver gaat niet altijd over rozen. Gelukkig moet ik de volgende dag naar Heerlen.
Jemig, al zeventien jaar geen schoenen meer gedragen. Dat zal dan wel even pijn gedaan hebben ja…
Joyce (URL) - 10-03-’10 14:52