« Gisteren dus, in EenV… | Home | Pak. »

Op reis.

‘Mama is op reis,’ zei ik.
‘Ja,’ zei Lola. Haar stem sleepte zich voort.

We reden naar Oss. Ik was nooit eerder in Oss geweest. Dat overkomt me wel vaker. Vorige week rond deze tijd bijvoorbeeld, was ik ook al op een plek waar ik nooit eerder was.
 
In het museum hingen er piepkleine wolken boven de entreehal.
‘Moutons,’ zei Lola.
Een kleine os stond naast een huis dat in een manshoge glazen fles was opgesloten.
‘Bambi,’ riep Lola.
Een pekzwart kind staarde ons aan. In zijn open mond glinsterde een spinnenweb.
‘Lola beetje bang,’ zei ze stil. Ik tilde haar op.
 
We liepen naar de uitgang. Bij de trap leunde een vrouw met haar gezicht tegen de muur. Ze droeg een houten stoel, vastgebonden op haar rug. Achter haar lagen voetstappen op de grond.
‘Dat is mama,’ zei Lola. Het werk heette: Op reis.
 
Ja, ze zeggen wel eens dat ze mijn ogen heeft. Dan ben ik trots. Maar ik zou natuurlijk veel liever de hare willen.