« Wennen. | Home | Humo en De Nachten. »

Afgelopen zaterdagnacht gebeurde er niets.

Achteraf zei iedereen tegen me: ‘Waarom deed je het licht niet aan?’
 
Maar ik stond in mijn onderbroek in de donkere gang die naar onze voordeur leidt en ik was te druk met bang zijn terwijl ik vaststelde hoe 4 jonge mannen het hek van onze carport open trokken en tot aan die voordeur liepen. Die van glas is.
 
Achteraf zei iedereen tegen me: ‘Heb je er wat van gezegd?’
 
Maar ik stond in mijn onderbroek in de donkere gang die naar onze glazen voordeur leidt en ik was vast van plan vanalles te doen behalve het licht aandoen of de voordeur openen en er wat van zeggen. Want naakt, in slechts een onderbroek, dwing ik alleen gezag af bij kleine meisjes. En dat is al triest genoeg.
 
Achteraf zei iedereen tegen me: ‘Ze zijn altijd zo traag, he’.
 
Maar ik vond dat ze er snel waren, de politie. Binnen tien minuten. Niet dat die 4 jonge mannen toen nog in de carport stonden, en ook niet verderop op het Tindalplein waar ze een meisje van haar fiets trokken. Nee, ze waren natuurlijk al lang in de volgende wijk aan het etteren. Maar alles wat in de carport stond, stond er nog, onbeschadigd.
 
Er was eigenlijk niks gebeurd. Maar het had gekund. En het bleek dat de adrenaline in mijn lijf bijzonder veel moeite had om dat wat had gekund te verwerken. Vijf glazen rum en 3 uur later sliep ik eindelijk in. Binnen handbereik naast mijn bed: een lege fles wijn, een fototoestel en een videocamera. Ik hield mijn sokken aan.
 
De volgende dag dacht ik aan Liefje en ik wist precies wat ze zou zeggen. Dus toen ik haar belde, zei ik: ‘Ik heb vandaag het slot van het hek van de carport laten maken’.